2 - شكّشان با هم مختلف باشد و آن خود به دو گونه است :
الف : در جامعى با هم مشترك باشند نظير اينكه يكى شكّ بين دو و سه دارد و ديگرى بين سه و چهار ، در اينجا وظيفه آنست كه هردو بمحلّ مشترك و جامع رجوع نموده و محلّى را كه خود در آن منفرد است ترك كند ، بنابراين در مثال مزبور هردو بنا به سه مىگذارند و از دو و چهار رفع يد مىكنند .
ب : اساسا در جامعى با هم اشتراك ندارند و حكم اين صورت آن است كه بايد از هم جدا شده و مأموم قصد فرادى كند مانند اينكه يكى از اين دو شك بين دو و سه داشته و ديگرى بين چهار و پنج .
قوله : و لو اشتركا فى الشّك : ضمير تثنيه در [ اشتركا ] به امام و مأموم راجعست .
قوله : و اتّحدّ : يعنى شكّشان با هم متّحد بود .
قوله : لزمهما حكمه : ضمير تثنيه در [ لزمهما ] به امام و مأموم راجع بوده و ضمير در [ حكمه ] به شك عود مىكند .
قوله : و ان اختلف : مقصود اينستكه شكّشان با هم مختلف بود
قوله : رجعا الى ما اتّفقا عليه : ضمير در [ رجعا ] و [ اتّفقا ] به امام و مأموم عود كرده و ضمير در [ عليه ] به ماء موصوله راجعست .
قوله : و تركا ما انفرد كلّ به : ضمير در [ تركا ] به امام و مأموم راجع بوده و تقدير در [ كلّ ] كلّ واحد من الامام و المأموم مىباشد .
قوله : فان لم يجمعهما رابطة : ضمير تثنيه در [ يجمعهما ] به امام و مأموم راجعست و مقصود از [ رابطه ] قدر جامع در شك مىباشد
متن :
و لو تعدد المأمومون و اختلفوا مع الإمام فالحكم كالأول
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 269
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٦٩