شارح ( ره ) مىفرماين :
بلى در صورتى كه سهو موجب ترك فعلى شود كه قضاء آن بعد از اتمام نماز لازم است بايد خصوص آن بدون سجده سهو را قضاء نمايد .
سپس مىفرماين :
و اگر امام جماعت بواسطه سهو فعلى را ترك نمود بدون ترديد سجده سهو بر او لازم است منتهى كلام در اين است كه آيا بر مأموم نيز لازماست بواسطه سهو وى سجده سهو بجاى آورد يا واجب نيست البتّه احوط آنست كه آن را انجام دهد .
قوله : و لو استعمل السّهو فى معناه : يعنى در عبارت [ و لا لسهو الامام مع حفظ المأموم و بالعكس ] .
قوله : لا الطّرد : مقصود از طرد سهو امام باحفظ مأموم مىباشد
قوله : منهم المصنّف فى الذّكرى : ضمير در [ منهم ] به جماعت راجعست .
قوله : من انّه لا حكم لسهو الخ : ضمير در [ انّه ] به معناى [ شأن ] است .
قوله : مع سلامة الامام عنه : ضمير در [ عنه ] بسهو راجعست .
قوله : فلا يجب عليه سجود السّهو : ضمير در [ عليه ] بمأموم راجعست .
قوله : لو فعل ما يوجبه لو كان منفردا : ضمير در [ فعل ] و در [ كان ] به مأموم راجع بوده و ضمير مفعولى در [ يوجبه ] بسجود سهو راجع مىباشد .
قوله : نعم لو ترك ما يتلافى مع السّجود : ضمير فاعلى در
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 272
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٧٢