بناء على ما اختاره جماعة منهم المصنف في الذكرى . من أنه لا حكم لسهو المأموم مع سلامة الإمام عنه فلا يجب عليه سجود السهو لو فعل ما يوجبه لو كان منفردا .
نعم لو ترك ما يتلافى مع السجود سقط السجود خاصة و لو كان الساهي الإمام فلا ريب في الوجوب عليه إنما الخلاف في وجوب متابعة المأموم له و إن كان أحوط .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
اگر سهو در معناى خودش استعمال شده باشد ممكن است معناى عبارت تنها در صورت عكس تحقّق يافته نه در اصل يعنى مىتوان گفت :
اگر مأمون در نماز جماعت مرتكب سهوى شد ولى امام ملتفت و ذاكر بود بر مأموم تكليفى نيست .
ولى اگر امام در اثر سهو فعلى را ترك نمود واجبست آن را جبران كند و دو سجده سهو براى تدارك آن بجاى آورد اعمّ از اينكه مأموم ذاكر باشد يا او نيز سهو كرده باشد .
البتّ صحّت حكم در صورت عكس رأى همه فقهاء نيست بلكه بعضى از ايشان همچون مرحوم مصنّف در كتاب ذكرى اينچنين فرمودهاند .
مرحوم مصنّف در كتاب ذكرى فرموده :
اگر مأموم در نماز مرتكب سهو شد ولى امام از آن سالم باشد بر مأموم سجده سهو لازم نيست يعنى اگر مأموم در حال انفراد مرتكب سهو ميشد و بواسطه آن فعل يا تركى از او سر مىزد كه موجب سجود سهو مىشد اينك كه در نماز جماعت است اگر به آن مبتلا شد سجده سهو بر او لازم نيست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 271
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٧١