سجده سهو شكّ نمود اعتناء نكند .
4 - مراد از اوّل سهو و از دوّم شك باشد لذا معنا چنين مىشود :
حكمى نيست براى سهو واقع در موجب شك بنابراين اگر كسى در نماز احتياط سهوا فعلى را ترك كند سجده سهو بر او لازم نمىشود .
5 - هردو به معناى خصوص شك باشند ، بنابراين عبارت را بايد چنين معنا كرد :
حكمى نيست براى شك در موجب شكّ فلذا اگر كسى در نماز احتياط شك بين ركعات نمود نبايد بان اعتناء كند .
و در پايان احتمالى ديگر نيز ذكر مىفرمايد و آن اينست كه بگوئيم مقصود از عبارت اينست :
حكمى نيست براى شكّ در حصول شك يعنى اگر كسى در نماز شكّ كرد كه آيا شك نموده يا خالى از آن بوده است نبايد به اين شك اعتناء كند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
البتّه اگر چه در هيچيك از اين صور به شكّ نبايد اعتنا شود ولى انطباق عبارت به تمام آن خالى از تكلّف نيست زيرا در بعضى از صور مىباشد از مجاز مرسل استفاده كرد چنانچه قبلا در استعمال سهو به معناى شكّ چنين گفتيم و در تمام صور ، سهو دوّم ، به معناى موجب سهو و از باب مجاز در حذف مىباشد و حذف يا فرض مجاز مرسل هردو بر خلاف اصل و موجب تكلّف است .
قوله : اى فى موجبه : كلمه [ موجبه ] بفتح جيم يعنى مسبّب و معلول و اين تفسير براى [ سهو ] دوّم يعنى [ فى السّهو ] مىباشد :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 263
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٦٣