فعل احتياط با نقص متيقّن مطابق بود يا در صورت مخالفت از مقدار مطابق نگذشته باشد حكمش مانند صور موافق بوده يعنى اعاده نماز واجب نيست بلكه نمازى كه خوانده صحيح است و در غير اين صورت چنانچه شرحش گذشت مورد اشكال است اگرچه عموم عبارت حكم به صحّت تمام اين فروض مىنمايد .
خصوصا اگر نماز را نشسته خوانده و براى ركعت اوّل آن ركوع نموده باشد چه آنكه بدين ترتيب نظم نماز مختل گشته است .
ولى اگر قبل از ركوع التفات پيدا كند حكم اينستكه لازمست بايستد و از حال قيام به ركوع رود .
البتّه زوائد بجاى آورده شده يعنى نيّت و تكبيرة الاحرام همانطورى كه قبلا گفته شد مغتفر و معفوّ است و از ظاهر فتواى مشهور اين طور استفاده مىشود كه از مخالفت در تمام صور عفو شده و نماز صحيح است .
ولى اگر بين نماز اصلى و نماز احتياط محدث شده باشد و سپس معلوم شد كه به خواندن نماز احتياط نياز بوده در اينجا لازمست نمازش را اعاده كند چه آنكه معلوم شد حدثش در اثناء و بين نماز بوده است .
و محتمل است حتى در اين صورت نيز نماز خوانده شده صحيح باشد زيرا حدث پس از نماز بوده و نماز احتياط جزء نبوده بلكه نماز جداگانه و عليحدّهاى مىباشد .
فرع
مرحوم شارح مبتنى بر احتمال صحّتى كه دادند مىفرماين :
اگر بعد از اتمام نماز احتياط يقين كرد كه نماز اصلى كامل بوده و به جبران و ترميم محتاج نبوده بطريق اولى بايد حكم به صحّت نماز نمود
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 236
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣٦