مرحوم شارح به لحاظ شمول عبارت متن حكم صور صحيحه را بر آن جارى نموده ولى در واقع جزء صور مزبور نيست چنانچه در آخر عبارت شارح نيز آن را جزء صور مخال مرقوم نموده است و شايد رعايت همين موافقت نماز احتياط با نقص احتمالى حكمت تقديم دو ركعت قيام بر دو ركعت نشسته باشد .
و امّا نسبت بصور مشكله كه از آن بصور مخالف ( مخالفت نماز احتياط با فائت ) تعبير فرموده در چهار مورد است بشرح زير :
1 - در صورتى كه شكّ بين دو و سه و چهار باشد و بعد از نماز دو ركعت نشسته را اوّل خوانده و دو ركعت قيام را بعد و پس از آن يقين كرد نمازش دو ركعت بوده .
2 - در همان صورت يك ركعت قيام را ابتداء خواند و سپس دو ركعت قيامى را بجاى آورد و بعد از اتمام يقين كرد نمازش دو ركعت بوده .
3 - بعد از نماز ابتداء دو ركعت نشسته را خواند و سپس دو ركعت ايستاده را ولى بعد از خواندن نماز احتياط يقين پيدا كرد نمازش سه ركعت بوده .
4 - در همين صورت ابتداء دو ركعت ايستاده را خواند و سپس دو ركعت نشسته را انجام داد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
نسبت به صور موافق اشكالى بعبارت نيست امّا چهار صورت مخالف را مىتوان اشكال كرد خصوصا صورت اوّل يعنى در جائى كه بعد از نماز دو ركعت جلوس را مقدّم نمود و بعد از ركوع ركعت اوّل يقين كرد كه
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 231
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣١