امّا نسبت بصور صحيحه كه مرحوم شارح از آنها بصور موافق و مطابق ( مطابقت نماز احتياط با فائت ) تعبير فرموده در سه مورد است به شرح زير :
1 - در صورتى كه شك موجب دو نماز احتياط گردد مانند شكّ بين 3 و 4 كه بعد از نماز دو ركعت احتياط ايستاده و دو ركعت نشسته لازمست اگر مصلّى ابتداء دو ركعت احتياط ايستاده را خواند و پس از آن دو ركعت نشسته را بجاى آورد و آنگاه يقين نمود كه نمازش دو ركعت بوده .
2 - در همان صورت قبلى يقين كند كه نمازش سه ركعت بوده احتمالا عبارت ان را نيز شامل شده و ممكنست قائل به صحّت آن بشويم چنانچه ظاهر فتواى مشهور نيز همين است .
و دليل بر صحّت نماز آنست كه نمازگذار را مىتوان در اين صورت ملحق به كسى نمود كه سهوا يك ركعت در آخر نمازش اضافه نموده .
3 - در همان صورت اوّل مصلّى يقين كرد نمازش دو ركعت بوده ولى ابتداء جلوس يا بنخا بقول كسانى كه بجاى دو ركعت جلوس يك ركعت قيام را تجويز كردهاند آن را مقدّم نمود و پس از آن دو ركعت ايستاده را خواند چه آنكه اين شخص را مىتوان مانند صورت دوم به كسى ملحق كرد كه در آخر نمازش يك ركعت سهوا اضافه نموده باشد .
البته در اين سه صورت اگرچه تمام را از صور موافق شمردهاند ولى موافقت حقيقى و مطابقت محض تنها در صورت اوّل است و بعد از آن صورت دوّم اين گونه مىباشد .
و امّا صورت سوّم را بايد جزء صور مخالف قرار داد اگرچه در اينجا
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 230
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣٠