نمازش صحيح بوده و اعاده آن لازم نيست مگر در يك صورت و آن در جائيست كه بين نماز اصل و احتياط محدث شده باشد .
شارح ( ره ) در تفسير متن مىفرمايد :
مقصود مصنّف از عبارت مذكور اين است كه : نمازگذار بعد از خواندن نماز احتياط اگر يقين به نقصان پيدا كند بطورى كه باحتياجش به نماز احتياطى كه خوانده پى ببرد نماز صحيح بوده و احتياط خوانده شده متمّم آنست اگرچه مشتمل بر زيادى اركان همچون نيّت ، تكبيرة الاحرام و احيانا ركوع و سجود نيز بوده يا در بعضى موارد واجد نقص باشد مانند اينكه نماز را نشسته خوانده كه در نتيجه قيام مبدّل به قعود گشته و از اين حيث ناقص گرديده است .
و دليل بر مجزى بودن و صحّت نماز اين است كه وى امتثال فرمان شارع را نموده و امتثال خود از علل اجزاء است .
و اگر مطابقت من جميع الجهات معتبر بود اساسا نمىبايد هيچ نماز احتياطى كه فاعل بعد از تذكّر احتياج به آن را دريافته باشد متمّم آن گردد چون هيچ موردى نيستكه نماز احتياط در آن مشتمل بر زيادى نباشد اگرچه از حيث وصف قيام و قعود نيز با نقص احتمالى مخالفت نداشته باشد زيرا قطعا نيّت و تكبيرة الاحرام دارد و آن خود زيادى بلكه زيادى ركنيّه است .
و سپس بعد از تقرير متن و بيان مراد مرحوم مصنّف بتحقيق فروعات عبارت پرداخته و مىفرماين :
عبارت متن در اينجا به لحاظ تعميمى كه دارد شامل صورى مىشود كه نسبت به بعضى از آنها صحيح و نسبت به بعضى ديگر مورد اشكالست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 229
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٢٩