بدون بجاى آوردن نماز احتياط نمازش را كامل كند .
فلذا اگر مظنون اقل بود بنابر آن گذاشته و نماز را تكميل نمايد و در صورت اكثر بودن ، اگر بنابر آن مستلزم زيادى در عدد ركعات نماز نشود مثل شكّ بين سه و چهار حكم آنست كه :
تشهّد خوانده و سلام دهد و در غير اين صورت نظير شكّ بين چهار و پنج حكم وى مانند كسى است كه يك ركعت بنمازش عمدا اضافه نموده يعنى نماز باطل و اعادهاش لازمست .
البتّه مشروط باينكه در ركعت قبلى به قدر تشهّد خواندن نشسته نباشد و الّا نمازش صحيح است .
قوله : لو غلب على ظنّه : ضمير مجرورى در [ ظنّه ] به شاكّ راجعست .
قوله : او اطرافه : يعنى اطرافن شك .
قوله : بنى عليه : ضمير در [ بنى ] به ظانّ و در [ عليه ] به مظنون عود مىكند .
قوله : غلب عليه ظنّه : ضمير در [ عليه ] به طرف راجعست .
قوله : و المراد انّه غلب ظنّه عليه ثانيا : كلمه [ الف و لام ] در [ المراد ] عوض از مضافاليه بوده و تقدير [ و مراد المصنّف ] مىباشد و ضمير در [ انّه ] به معناى [ شأن ] است و ضمير مجرورى در [ ظنّه ] به ظانّ و ضمير در [ عليه ] به شكّ راجع بوده و مقصود از [ ثانيا ] زمان ثانى مىباشد .
قوله : بعد ان شكّ فيه اوّلا : ضمير فاعلى در [ شكّ ] بشاكّ و ضمير مجرورى در [ فيه ] به مظنون عود مىكند و مقصود از [ اوّلا ] زمان اوّل مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 220
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٢٠