شارح ( ره ) مىفرماين :
بعضى از فقهاء همچون مرحوم علّامه حلّى در قواعد شكّ مزبور را موجب بطلان نماز دانستهاند مشروط باينكه شكّ پس از ركوع و قبل از اكمال سجود حادث شود بدليل اينكه از مورد نصّ خارج است زيرا مورد نصّ جائى است كه شخص شكّ بين ركعت چهارم و پنجم داشته باشد و پرواضح است قبل از اكمال سجدتين ركعت كامل نشده تا در حقّ وى صدق كند كه وى شاكّ بين چهار و پنج است .
و از اين گذشته نمازگذارى كه شكّ مزبور را نموده بين دو مخدور و دو اشكال واقع است و آن دو عبارتند از :
الف : اكمال نماز كه خود باعث اين مىشود نمازگذار را در معرض زيادى عمديّه قرار مىدهد .
ب : هدم و بهم زدن ركعت كه مصلّى را در معرض نقيصه عمديّه واقع مىسازد .
و بديهى است هردو محذور موجب بطلان نماز مىشود .
مرحوم مصنّف بعد از نقل اين قول مىفرماين :
رأى صحيح اينست كه شكّ مذكور نماز را باطل ننموده بلكه از جمله شكوك صحيحه به حساب مىآيد .
و دليل بر فرموده مصنّف دو امر است :
1 - فرمايش معصوم عليه السّلام كه فرمودهاند : هرگز فقيه و عارف به مسائل نماز ، نمازش را اعاده نمىكند بلكه در آن حيله و علاجى به خرج مىدهد كه ناچار به از نو خواندن نشود .
2 - شاكّ مزبور مىتواند بر طبق اصالة العدم بنا بگذارد كه ركعت
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 216
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢١٦