شكّش به شكّ مزبور رجوع مىكند لاجرم نماز را تمام و بعد از آن يكركعت نماز ايستاده يا دو ركعت نشسته مىخواند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
تنها فرقى كه اينجا با شكّ سه و چهار دارد اين استكه در اينجا دو سجده سهو نيز براى قيام زائدى كه داشته لازمست چنانچه اگر همراه قيام زوائد ديگرى از وى همچون ذكر و نظائر آن سر زده باشد موجب دو سجده سهو ديگرى مىباشند .
و امّا اگر شكّ مزبور بعد از ركوع حادث گردد اعمّ از اينكه سجده نيز بجاى آورده يا هنوز به سجده نرفته است حكمش اين است كه تشهّد بخواند و سلام دهد و بعد از آن تنها دو سجده سهو بجاى آورد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
دليل اين حكم اطلاق روايت است كه چنين حكم فرموده :
شخصى كه نمىداند چهار ركعت نماز خوانده يا پنج ركعت بجاى آورده لازمست بعد از تشهّد و سلام دو سجده سهو بجاى آورد .
مؤلف گويد :
مقصود از نصّ مشاراليه حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل در ج 5 ص 326 آن را چنين نقل نموده :
محمّد بن الحسن باسنادش ، از سعد ، از ابى جعفر ، از ابن ابى عمير ، از حمّاد بن عثمان ، از عبيد اللّه بن علىّ الحلبى ، از ابى عبد اللّه عليه السّلام قال :
اذا لم تدر اربعا صلّيت ام خمسا ام نقصت ام زدت فتشهّد و سلّم و اسجد سجدتين به غير ركوع و لا قراءة فتشهّد فيها تشهّدا خفيفا .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 213
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢١٣