التّشهّدين عود مىكند .
قوله : فالاجود انّه لا يقضى : ضمير در [ انّه ] به كل واحد من الصّلوات على النّبىّ و الآل خاصة عود مىكند .
قوله : كما لا يقضى غيرها : يعنى غير صلوات .
قوله : و ردّه المصنّف فى الذّكرى : ضمير منصوبى در [ ردّه ] به انكار قضاء راجعست .
قوله : و كذا ابعاضه : يعنى ابعاض تشهّد .
قوله : تسوية بينهما : يعنى بين تشهّد و اجزاء آن .
قوله : و فيه نظر : ضمير در [ فيه ] به استدلال مرحوم مصنّف در ذكرى راجعست .
قوله : و بدونها لا يفيد : ضمير در [ بدونها ] به كلّيت كبرى راجع است و ضمير در [ لا يفيد ] به استدلال مزبور عود مىكند .
قوله : لا يقول هو بقضائه : ضمير [ هو ] به مصنّف ( ره ) و در [ بقضائه ] به غير الصّلوات عود مىكند .
قوله : مع ورود دليله فيه : ضمير در [ دليله ] به مصنّف ( ره ) راجع بوده و در [ فيه ] به غير الصّلوات راجعست .
قوله : لا لكونه جزء : ضمير در [ لكونه ] به احد التّشهّدين راجع است .
قوله : الاتيان بها بعدها : ضمير در [ بها ] به هذه الاجزاء و در [ بعدها ] به صلوة عود مىكند .
قوله : الّا مع خروج الوقت : يعنى مگر اينكه جزء منسىّ را وقتى بجاى آورد كه زمان عبادت مزبور گذشته باشد كه در اين صورت قضاء
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 192
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٩٢