از آن تنها قضاء كافيست مانند سجده واحد و مجموع تشهّد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
صلوات از اجزاء تشهّد بوده و آن نيز در حكم مجموع داخلست .
و نيز مانند صلوات فراموش شده به تنهائى چنانچه يكدام از دو تشهّد نيز اگر فراموش شود حكمش همين است بلكه بايد گفت در صورتى كه صلوات واجد اينحكم باشد با اينكه حقيقتا به آن تشهّد نميگوين پس بطريق اولى يكى از دو تشهّد بايد حكم مزبور را داشته باشد .
امّا اگر صلوات بر خصوص پيامبر اكرم ( صلّى اللّه عليه و آله ) يا بر خصوص آل عصمتش ( سلام اللّه عليهم ) را فراموش نمود حق اين است كه قضاء ندارد چنانچه اگر اجزاء تشهّد نيز چنين هستند مانند كلمه [ وحده ] يا [ لا شريك له ] و امثال اينها .
بلكه بعضى از فقهاء در صلوات بر نبىّ و آلش عليهم السّلام نيز چنين گفتهاند و از راه دليل چنين تقرير كردهاند كه در خصوصا آن نص نداشته و از آن طرف در اطلاق تشهّد نيز داخل نيست .
ولى مرحوم مصنّف در كتاب ذكرى اين مقاله را باطل نموده و فرموده :
مجموع تشهّد بواسطه نصّى كه در آن است در صورت نسيان قضاء مىشود و هر جزئى كه مجموعش قضاء داشته باشد اجزائش نيز چنين هستند زيرا حكم جزء با كلّ بايد مساوى باشد لاجرم صلوات نيز چون جزء تشهّد است قضائش لازم است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
كبراى دليل مصنّف [ هر جزئى كه مجموعش قضاء داشته باشد الخ ] كليّت ندارد و دليل بدون كليّت اين مقدّمه منتج نيست و برهان ما بر
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 190
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٩٠