قوله : يأتى به : ضمير در [ يأتى ] به مصلّى و در [ به ] به ركن منسىّ راجعست .
قوله : ما لم يدخل فى ركن آخر : ضمير فاعلى در [ لم يدخل ] به مصلّى راجعست .
قوله : فيرجع الى الرّكوع ما لم يصر ساجدا : ضمير در [ يرجع ] و [ لم يصر ] به مصلّى عود مىكند .
قوله : ما لم يبلغ حدّ الرّكوع : ضمير فاعلى در [ لم يبلغ ] به مصلّى راجعست .
قوله : الى ان شرع فى القراءة : ضمير در [ شرع ] به مصلّى راجعست .
قوله : فانّه و ان كان مبطلا : ضمير در [ فانّه ] به نسيان تحريمه راجعست .
قوله : مع انّه لم يدخل فى ركن : ضمير در [ انّه ] بمصلّى راجع است .
قوله : بينها و بين النّية : ضمير مؤنّث در [ بينها ] به تحريمه راجعست .
قوله : فلا يحتاج الى الاحتراز عنه الخ : يعنى در عبارات پيش گفته شد محلّ جزء منسى تا مادامى است كه در ركن بعدى داخل نشده باشد ممكنست كسى در مقام انتقاد بگويد : اينحكم كلّيت ندارد و بايد صورتى را از آن استثناء نمود و آن نسيان تكبيرة الاحرام است كه ولو در ركن بعدى كه ركوع باشد داخل نشده باشد معذلك محلّش منقضى شده شارح ( ره ) مىفرماين :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 188
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨٨