اما دو مورد كراهت فعلى :
اوّل : فعل نافله بعد از خواندن نماز صبح تا طلوع خورشيد .
دوّم : بجاى آوردن آن بعد از خواندن نماز عصر تا غروب خورشيد .
و اما سه مورد كراهت زمانى :
اوّل : بعد از طلوع خورشيد تا موقعى كه بالا آمده و شعاعش بر سطح زمين مستولى گردد و سرخى صبح زايل شود كه در اينجا كراهت فعلى بزمانى متّصل است چه آنكه آخر كراهت فعلى طلوع خورشيد است كه عينا طلوع ابتداء شروع كراهت زمانى مىباشد .
دوّم : در وقت غروب خورشيد و ظهور شفق زردى در آسمان كه كمكم بسرخى مبدّل شده و اين همان حمره مغربيّه استكه بعد از زوال سرخى در جانب مشرق نمايان مىشود و در اينجا دو كراهت فعلى و زمانى در زمان واحد اجتماع كردهاند .
سوّم : در وقت قيام خورشيد در وسط آسمان يعنى وقتى كه روى دائره نصف النّهار واقع شود كه نزديك بوقت زوال است .
البتّه در اين وقت نافله مزبور در تمام ايّام مكروه است مگر روز جمعه چه آنكه در خصوص اين روز در ساعت مزبور دو ركعت از نوافل جمعه مستحبّ است بجاى آورده شود پس در حقيقت بايد گفت استثناء روز جمعه در كلام مرحوم مصنّف ، استثناء منقطع است زيرا مقصود از مستثنى منه نمازهاى مبتدئه و بدون سبب است و نافله مزبور از ذوات الاسباب محسوب مىشود مگر اينكه گفته شود نفى كراهت نافله در ساعت نامبرده از روز جمعه اختصاص به ذوات الاسباب ندارد بلكه مطلق نوافل غير مكروه هستند زيرا در اخبار
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 90
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٩٠