فيه أيضا ، عملا بإطلاق النصوص باستثنائه .
شرح فارسى :
[ حكم نافله مبتدئيه ]
مرحوم مصنف مىفرماين :
نافله مبتدئه مكروه است كه بعد از دو نماز يعنى نماز صبح و عصر و نيز در وقت طلوع آفتاب و غروب آن و در هنگام قيام خورشيد در وسط آسمان بجاى آورده شود مگر در روز جمعه .
شارح ( ره ) مىفرماين :
نوافلى كه شخص بدون داشتن سبب خاصّى مىخواند اصطلاحا به نام نمازهاى [ مبتدئه ] خوانده مىشوند و در مقابل اينها نمازهائى استكه براى خواندنشان سبب معيّن و معلومى از قبل شرع بيان شده مانند نماز طواف و احرام و تحيّة مسجد در وقت داخل شدن به آن و نماز زيارت يكى از ذوات مقدّسه معصومين عليهم السّلام و نماز حاجت و استخاره و شكر و قضاء نوافل ، چه نوافل راتبه يوميّه و چه غير آنكه در اصطلاح فقهاء به اين سنخ از صلوات ، نمازهاى [ ذات السّبب ] گويند .
مرحوم مصنف ( ره ) مىفرماين :
نمازهاى مبتدئه در مواردى مكروه است .
شارح ( ره ) مىفرمايد :
دو مورد از آن كراهت فعلى است و سه مورد ديگر كراهت زمانى است .
مؤلف گويد :
مقصود از كراهت فعلى آنست كه خواندن نافله باعتبار وقوعش بعد از فعل مرجوحست .
و كراهت زمانى آنست كه كراهت به لحاظ ظرف و زمان وقوع است .