قوله : ان وقعت بعد دخول وقتها المذكور : ضمير در [ وقعت ] به نماز عصر راجعست چنانچه ضمير در [ وقتها ] نيز چنين مىباشد .
قوله : و كذا لو دخل قبل ان يتمّها : ضمير در [ دخل ] بوقت مزبور راجع بوده و ضمير فاعلى در [ يتمّها ] به مصلّى و ضمير مفعولى آن به نماز عصر راجعست .
متن :
( و تأخيرها ) أي العصر إلى ( مصير الظل ) الحادث بعد الزوال ( مثله ) أي ذي مثلالظل : و هو المقياس ( أفضل ) من تقديمها على ذلك الوقت ، كما أن فعل الظهر قبل هذا المقدار أفضل .
بل قيل بتعينه ، بخلاف تأخير العصر .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
و تأخير عصر تا اينكه سايه شاخص مثل شاخص شود افضل و بهتر است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
ضمير در [ تأخيرها ] به نماز عصر راجع بوده و مراد از [ الظلّ ] ظلّ حادث بعد از زوال بوده و ضمير در [ مثله ] به صاحب ظلّ يعنى شاخص راجعست و مراد اينست كه در عين حال اگر نماز عصر را از وقت مزبور تأخير انداخته تا زمانى كه سايه شاخص به قدر طول شاخص شود بهتر است چنانچه خواندن نماز ظهر تا قبل از اين وقت افضل بوده بلكه بعضى از فقهاء همچون مرحوم مفيد و شيخ تقديم ظهر را بر اينوقت واجب ميدانند لكن در تأخير قائل به وجوبش نيستند .
قوله : افضل من تقديمها على ذلك الوقت : ضمير در [ تقديمها ] به عصر راجع بوده و مقصود از [ ذلك الوقت ] به مصير الظّلّ مثله مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 69
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٩