قوله : و فقدها : يعنى فقد الشّرائط .
قوله : لا بمعنى جواز العصر حينئذ مطلقا : يعنى نه اينكه مراد اين باشد كه خواندن نماز عصر در اين وقت بطور مطلق چه عمدا و چه نسيانا جايز باشد بنابراين مقصود از [ حينئذ ] حين دخول وقت مشترك بوده و مراد از [ مطلقا ] چه عمدا و چه نسيانا ، چه ظهر را خوانده و چه نخوانده مىباشد .
البته مقصود از دخول وقت عصر بعد از گذشتن وقت مختص ظهر اين است كه در هرحال بتوان بعد از دخول وقت عصر اين نماز را خواند ولو اينكه ملتفت باشد نماز ظهر را نخوانده بلكه فائده دخول وقت عصر بعد از انقضاء وقت ظهر اين است كه اگر وقت مختص در حق شخصى گذشت و وقت مشترك داخل شد و وى به حساب عادتيكه دارد ( هميشه نماز ظهر را در وقت مختص مىخواند ) مشغول نماز عصر شد و بعد از اتمام آن متذكر شد كه ظهر را نخوانده در اينجا چون نماز عصر در وقت مشترك واقع شده صحيح بوده و مىبايست نماز ظهر را بعد از عصر بخواند چنانچه اگر شخصى نسيانا نماز عصر را قبل از ظهر خواند ولى در اثناء عصر وقت منقضى و وقت مشترك داخل شد و پس از اتمام عصر ملتفت شد كه عصر را مقدّم بر ظهر خوانده نمازى كه خوانده مانند صورت قبلى صحيح بوده و تنها مىبايست ظهر را بعد از آن بخواند .
قوله : لو صلّاها ناسيا : ضمير فاعلى در [ صلّاها ] بمصلّى و ضمير مفعولى آن به نماز عصر راجعست .
قوله : فانّها تقع صحيحة : ضمير در [ فانّها ] به نماز عصر راجع است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 68
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٨