شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از [ و لو تقديرا ] اينست كه :
فرض مىكنيم به قدر خواندن نماز ظهر از اوّل زوال بگذرد و هنوز نماز ظهر را نخوانده كه در اينجا وقت نماز عصر داخل مىشود چه آنكه همين قدر كه از اوّل ظهر بقدرى كه شخص با در نظر گرفتن حالاتش از حيث قصر و تمام نماز و كُند يا سريع خواندن آن ، حصول شرائط و مفقود بودن آنها بگذرد بطورى كه اگر به خواندن آن اشتغال ورزيده بود تا به حال آن را تمام كرده و از آن فارغ شده بود وقت نماز عصر داخل مىشود ، نه آنكه مراد اين باشد كه بطور مطلق چه عمدا و چه نسيانا در اين وقت خواندن نماز عصر جايز است ولو آنكه نماز ظهر را نخوانده باشد بلكه فائده اينحكم در جائى ظاهر مىشود كه شخص نماز عصر را از روى نسيان و فراموشى قبل از خواندن نماز ظهر بخواند در اينجا حكم آنست كه اگر بعد از دخول وقت مذكور نماز عصر را خوانده باشد نمازش صحيح است و بعدا بايد ظهر را بجاى آورد و نيز اگر نسيانا نماز عصر را پيش از ظهر شروع به خواندن كرد و قبل از اينكه آن را تمام كند وقت مزبور داخل شد .
مؤلف گويد :
وقت نماز عصر موقعى داخل مىشود كه مصلّى از نماز ظهر فارغ شود اگرچه فراغ تقديرى و فرضى باشد .
توضيح
براى هركدام از نماز ظهر و عصر دو وقت است : مختص و مشترك .
وقت مختص ظهر :
نسبت به افراد متفاوت است مثلا براى شخص مسافر وقت مختص
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 66
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٦