متن :
( و وضع اليدين قائما على فخذيه بحذاء ركبتيه ، مضمومة الأصابع ) و منها الإبهام .
( و راكعا على عيني ركبتيه الأصابع و الإبهام مبسوطة ) هنا ( جمع ) تأكيد لبسط الإبهام و الأصابع و هي مؤنثة سماعية فلذلك أكدها بما يؤكد به جمع المؤنث .
و ذكر الإبهام لرفع الإيهام و هو تخصيص بعد التعميم ، لأنها إحدى الأصابع .
( و ساجدا بحذاء أذنيه ، و متشهدا و جالسا ) لغيره ( على فخذيه كهيئة القيام ) في كونها مضمومة الأصابع بحذاء الركبتين .
شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
ى : مستحبّ است دستها را در حال ايستاده بر روى رانها و به محاذى دو زانو قرار داده در حالى كه انگشتان بسته باشد و در وقت ركوع دستها را روى دو كاسه زانو بگذارد در حالى كه انگشتان و شصت باز باشد و در هنگام سجود دستها را محاذى گوشها و در وقت تشهّد و زمان نشستن آنها را روى رانها همچون هيئت ايستاده قرار بدهد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مستحّبّ است در حال ايستاده دو دست را روى رانها محاذى كاسههاى زانو قرار داده و انگشتان خود را ببندد حتّى انگشت شصت را ، و در حال ركوع آنها را روى كاسههاى زانو نهاده در حالى كه تمام انگشتان را باز نگهدارد و در حال سجده دستها را روى زمين محاذى با گوشها قرار دهد و در موقع نشستن براى تشهّد يا غير آن آنها را روى رانها همانطورى كه در وقت قيام قرار ميداد بگذارد يعنى انگشتان را بسته و محاذى كاسههاى زانو قرار دهد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 485
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٨٥