قنوت است :
يكى در ركعت اوّل قبل از ركوع ، و ديگر در ركعت دوّم بعد از ركوع .
و در وتر با اينكه يك ركعت است دو قنوت دارد :
يكى قبل از ركوع و ديگر بعد از آن .
بعضى از فقهاء مانند مرحوم محقّق حلّى فرمودهاند :
مصلّى مخيّر است قنوت را بعد از ركوع بجاى آورد يا قبل از آن و اين كلامى است نيكو و پسنديده چه آنكه روايت بر وفق آن هست و اينكه بعضى آن را بر تقيّه حمل كردهاند ضعيف است زيرا مضمون آن تخيير بين قبل و بعد از ركوع است در حالى كه عامّه به تخيير قائل نيستند .
مؤلف گويد :
مقصود از روايت مزبور حديثى است كه صاحب وسائل در ج 4 ص 900 به اين شرح نقل فرموده :
محمّد بن الحسن از قاسم بن محمّد جوهرى از ابان بن عثمان از اسمعيل جعفى و معمّر بن يحيى از مولانا ابى جعفر عليه السّلام قال : القنوت قبل الرّكوع و ان شئت فبعده .
مرحوم مصنف مىفرمايد :
سزاوار است قنوت را به دعاء مرسوم كه افضل ادعيّه مىباشد بخوانند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
و به غير آن نيز جايز است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 488
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٨٨