نيست بلكه از طريق انحناء و انخناس نيز مجزى نمىباشد .
مؤلف گويد :
معناى انخناس اين است كه در حال ايستاده دو پا را به طرف جلو مقوّس نمايد قهرا قسمت مؤخّر بدن پائين آمده و امكان وصول دو دست به سر زانوها فراهم مىشود .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از رسيدن دستها به زانو اين نيست كه الزاما در وقت ركوع دستها را روى زانوها بگذارد بلكه مراد اين است كه مقدار انحناء وى به اندازهاى باشد كه اگر بخواهد دستها را روى كاسه زانو بگذارد ممكن باشد .
ناگفته نماند كه رسيدن تمام كف نيز معتبر نيست بلكه جزئى از آن كفايت مىكند چنانچه رسيدن سر انگشتان فقط مجزى نمىباشد .
قوله : فلا يكفى وصولهما به غير انحناء : ضمير در [ وصولهما ] به كفّاه راجعست .
قوله : او بهما : يعنى به انحناء و انخناس .
قوله : بلوغهما قدرا لو اراد ايصالهما : ضميرهاى تثنيه به كفّاه راجعست .
قوله : جزء من باطنه لا جميعه : ضمير در [ باطنه ] و [ جميعه ] به كف راجعست .
متن :
( مطمئنا ) فيه بحيث تستقر الأعضاء ( به قدر واجب الذكر ) مع الإمكان ( و ) الذكر الواجب ( هو سبحان ربي العظيم و بحمده
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 428
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٢٨