كبير يا صغير را معين نموده با آنها منافات ندارد زيرا ايندو نيز از اذكار بوده و بعنوان يكى از مصاديق واجب تخييرى ذكر شدهاند و به همين بيان مىتوان بين اخبار وارده در اين باب جمع نمود .
مؤلف گويد :
از جمله اخبارى كه تسبيح كبير را معيّن فرموده خبرى استكه مرحوم صاحب وسائل در ج 4 ص 924 به اين شرح نقل فرموده :
محمّد بن الحسن باسنادش از احمد بن محمّد بن عيسى از علىّ بن الحكم از عثمان بن عبد الملك از ابو بكر حضرمى قال : قلت لابيجعفر عليه السّلام : اىّ شئ حدّ الركوع و السّجود قال : تقول [ سبحان ربّى العظيم و بحمده ] ثلاثا فى الركوع و [ سبحان ربّى الاعلى و بحمده ] ثلاثا فى السّجود فمن نقص واحدة نقص ثلث صلاته و من نقص اثنتين نقص صلاته و من لم يسبّح فلا صلوة له .
و از اخبارى كه تسبيح صغير را تعيين فرموده خبرى استكه در كتاب سابق الذّكر ج 4 ص 925 چنين وارد شده است :
محمّد بن الحسن از عبّاس بن معروف از حمّاد بن عيسى از معاوية بن عمّار قال : قلت لابيعبد اللّه عليه السّلام : اخف ما يكون من التّسبيح فى الصّلاة قال ثلاث تسبيحات مترسّلا تقول [ سبحان اللّه ، سبحان اللّه ، سبحان اللّه ] .
و از اخبارى كه بمطلق ذكر اكتفاء شده حديثى است كه در كتاب سابق ج 4 ص 929 به اين شرح نقل فرموده :
محمّد بن الحسن از حسين بن سعيد از ابن ابى عمير از هشام ابن الحكم از ابيعبد اللّه عليه السّلام قال : قلت له :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 430
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٣٠