برايش واجبست ، پس اگر وقت تنگ باشد و مجال آموختن را نداشته باشد آنچه از اين سوره بلد است در نماز بخواند .
شارح ( ره ) در ذيل [ يجب على التّعلّم ] مىفرماين :
وجوب تعلّم مشروط به دو شرط است :
الف : آنكه امكان داشته باشد .
ب : زمان و وقت وسعت فراگرفتن و آموختن آن را داشته باشد .
سپس مىفرماين :
اكتفاء به مقدار قليل در صورتى است كه به آن صدق قرآن بكند ولى اگر بقدرى كم و ناچيز باشد كه به آن قرآن نگويند حكم وى مانند كسى است كه بتاتا از حمد هيچ نداند يعنى مىبايست از آيات ديگرى كه مىداند بجاى آن بخواند .
قوله : مع امكانه : يعنى امكان تعلّم .
قوله : ما يحسن منها : مقصود از كلمه [ يحسن ] اين است كه بلد مىباشد .
قوله : هذا اذا سمّى قرآنا : مشار اليه [ هذا ] وجوب قرائت به مقدارى كه از حمد بلد است مىباشد .
قوله : فهو كالجاهل بها اجمع : ضمير [ هو ] به مصلّى و در [ بها ] به فاتحة الكتاب راجعست .
متن :
و هل يقتصر عليه ، أو يعوض عن الفائت ؟ ظاهر العبارة الأول و في الدروس الثاني ، و هو الأشهر ثم إن لم يعلم غيرها من القرآن كرر ما يعلمه به قدر الفائت و إن علم ففي التعويض منها ، أو منه قولان :
مأخذهما : كون الأبعاض
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 416
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤١٦