قوله : بل من حيث فعله ما يعتقد المأموم الابطال به : ضمير در [ فعله ] به مخالف راجع بوده و مراد از ماء موصوله در [ ما يعتقد ] سجده در نماز مىباشد و ضمير در [ به ] به ماء موصوله راجعست .
متن :
( و يستحب الجهر بالقراءة في نوافل الليل ، و السر في ) نوافل ( النهار ) .
و كذا قيل في غيرها من الفرائض : بمعنى استحباب الجهر بالليلية منها ، و السر في نظيرها نهارا كالكسوفين ، أما ما لا نظير له فالجهر مطلقا كالجمعة و العيدين ، و الزلزلة و الأقوى في الكسوفين ذلك ، لعدم اختصاص الخسوف بالليل .
شرح فارسى :
مستحبّ است نوافلى كه در شب خوانده مىشود همچون نافله مغرب و عشاء بلند و آنهائى كه در روز بجاى آورده ميشوند آهسته خوانده شوند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
بعضى از فقهاء كه مقصود محقّق كركى ( ره ) باشد فرموده :
اين حكم اختصاص به نوافل ندارد بلكه مستحب است فرائض ليلى را نيز بلند و يومى را آهسته بخوانند بنابراين نماز آياتيكه به جهت خسوف ( ماهگرفتگى ) خوانده مىشود مستحبّست بلند بخوانند و نمازى كه به منظور كسوف ( خورشيدگرفتگى ) واجب مىشود آهسته بجاى آورند .
و سپس مىفرماين :
اما نمازهائى كه اختصاص به شب و روز ندارند و به عبارت ديگر مانند خسوف يا كسوف نيست كه براى آن نظيرى تصوّر شود همچون
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 414
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤١٤