تحليل
شارح ( ره ) در جواب اين انتقاد مىفرمايد :
از شيعه كسى قائل به اين نيست كه در اثناء فريضه سجده سور عزائم جايز است فلذا اگر يكى از اين سورهها را در نماز فريضه بخواند سجدهاش را بعد از نماز قضاء مىكند فلذا مأموم نمازش صحيح بوده و اعادهاش لازم نيست بخلاف اهل سنّت كه در اثناء سجده اين سور را واجب دانسته حتّى در نمازهاى فريضه مبادرت به فعل آن مىنمايند لاجرم نماز شيعى كه به وى اقتداء كرده از اين جهت مورد اعتماد نيست و بايد آن را اعاده كند نه از حيث اينكه چون سوره عزيمه را خوانده تا اشكال مزبور متوجّه شود .
قوله : فقرئها تابعه : ضمير فاعلى در [ قرئها ] به امام و ضمير مفعولى به عزيمه راجع بوده و ضمير فاعلى در [ تابعه ] به مأموم و ضمير مفعولى به امام راجعست .
قوله : و لم يعتدّ بها : ضمير فاعلى در [ لم يعتدّ ] به مأموم راجع بوده و ضمير مجرورى در [ بها ] به صلوة راجعست .
قوله : و القائل بجوازها منّا : ضمير در [ جوازها ] به قرائت عزيمه در نماز راجعست .
قوله : لا يقول بالسّجود لها : ضمير در [ لها ] به عزيمه راجع است .
قوله : فلا منع من الاقتداء به : ضمير در [ به ] به مخالف راجع بوده .
قوله : من هذه الجهة : يعنى از جهت خواندن سور سجدهدار .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 413
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤١٣