قوله : و يحرم استماعها : يعنى استماع عزائم .
قوله : فان فعل : يعنى فان استمع .
قوله : و قلنا بوجوبه له : ضمير در [ بوجوبه ] به سجود و در [ له ] به سماع راجعست .
قوله : اومأ لها و قضاها : ضمير در [ اومأ ] به مصلّى و در [ لها ] و [ قضاها ] به سجده راجعست .
متن :
و لو صلى مع مخالف تقية فقرأها تابعه في السجود و لم يعتد بها على الأقوى و القائل بجوازها منا لا يقول بالسجود لها في الصلاة فلا منع من الاقتداء به من هذه الجهة ، بل من حيث فعله ما يعتقد المأموم الإبطال به .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
اگر شخصى شيعى از روى تقيّه با مخالف حق ، يعنى سنّى نماز خواند به اين معنا كه بوى اقتداء كرد و امام جماعت طبق رأى اهل سنّت بعد از فاتحه يكى از سور عزائم را قرائت نمود و به آيه سجده كه رسيد به سجده رفت لازمست مأموم نيز به تبعيّت وى به سجده رود ولى بعد از فراغ از نماز به آن اكتفاء نكند و نمازش را اعاده نمايد .
نقد
ممكن است اشكال شود كه لازمه حكم مزبور اين استكه اگر امام جماعت شيعى نيز بوده و عقيدهاش جواز قرائت سور عزائم باشد و آن را خواند مىبايد مأموم تبعيّت از وى نموده و به آن نماز اكتفاء ننمايد و حال آنكه به اين حكم فقهاء ملتزم نيستند و اعاده نماز را در اينجا لازم نمىدانند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 412
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤١٢