أو سمع على أجود القولين و يحرم استماعها في الفريضة فإن فعل ، أو سمع اتفاقا و قلنا بوجوبه له أومأ لها و قضاها بعد الصلاة .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
مصنّف در متن فرمود در نمازهاى فريضه جايز نيست سوره عزائم را بخواند ، از اين عبارت استفاده مىشود كه در غير فريضه جايز است فلذا در نوافل اگر اين سوره را قرائت كرد به آيه سجده كه رسيد در همان اثنا بعد از قرائت آيه براى آن سجده نمايد و سپس بايستد و دنباله نماز را ادامه دهد ، چنانچه اگر در اثناء نماز نافله به آيه سجدهاى كه ديگرى مىخواند گوش فراداد حكمش همين است و نيز بنابر قول قوى اگر گوش ندهد بلكه به سمعش برسد حكم آن چنين است .
و در نمازهاى فريضه استماع اين آيات حرام است ، حال اگر كسى از روى معصيت آنها را گوش نمود يا بحسب اتفاق شنيد و قائل شديم كه سماع نيز همچون استماع موجب سجده واجبه مىباشد لازمست در اثناء با اشاره سجده نموده و سپس بعد از اتمام نماز سجده را قضاء كند .
قوله : فيجوز قرائتها فيها : ضمير در [ قرائتها ] به عزائم و در [ فيها ] به نافله راجعست .
قوله : و يسجد لها : ضمير در [ لها ] به عزيمه راجعست .
قوله : فى محلّه : يعنى فى محلّ السّجود .
قوله : لو استمع فيها الى قار : ضمير در [ استمع ] به مصلّى و در [ فيها ] به نافله راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 411
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤١١