سپس مىفرماين :
اگر سهوا و نسيانا آن را شروع كرد واجب است بعد از التفات به سوره ديگر عدول كند اگرچه نصف آن را خوانده يا از آن نيز تجاوز كرده باشد مشروط به اينكه آيه سجده را قرائت نكرده باشد كه در اين صورت دو احتمال دارد :
الف : از آن به سوره ديگرى عدول كند همچون فرض قبل .
ب : آن را كامل نموده و به همان اكتفاء نمايد منتهى قضاء سجده را بعد از نماز بجاى آورد .
مرحوم مصنف در كتاب ذكرى رأى اوّل را پسنديده است .
قوله : فتبطل بمجرّد الشّروع فيها : ضمير در [ فيها ] به [ عزيمه ] راجعست .
قوله : و لو شرع فيها ساهيا عدل عنها : ضميرهاى [ فيها ] و [ عنها ] به عزيمه راجعست .
قوله : و ان تجاوز نصفها : كلمه [ ان ] وصليّه بوده و در [ نصفها ] به عزيمه راجعست .
قوله : و معه ففى العدول او اكمالها : ضمير در [ معه ] به تجاوز از موضع سجود راجع بوده و در [ اكمالها ] به عزيمه عود مىكند .
قوله : و الاجتزاء بها : ضمير در [ بها ] به عزيمه راجعست .
قوله : مع قضاء السّجود بعدها : ضمير در [ بعدها ] به صلوة راجعست .
متن :
و احترز بالفريضة عن النافلة فيجوز قراءتها فيها ، و يسجد لها في محله ، و كذا لو استمع فيها إلى قارئ ،
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 410
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤١٠