يحققه المحققون فكيف يكلف به غيرهم ؟
شرح فارسى :
شارح ( ره ) مىفرماين :
مرحوم مصنّف با كلمه ( و الوجوب ) اشاره به مقاله متكلّمين فرموده چه آنكه ايشان مىگويند :
لازم است در فعل واجب و مستحب غايت اتيان را وجوب و ندب يا وجه وجوب و ندب قرار داد و مقصود از وجه امرى است كه باعث و انگيزه بر انجام فعل بوده و آن يكى از امور ذيل مىباشد .
شكر منعم ، لطف ، امر و فرمان ، مركّب از هرسه ، مركّب از دوتاى آنها طبق اختلاف آرائى كه در تفسير وجه از ايشان نقل شده .
سپس مىفرماين :
ولى اعتبار اين امور حتّى لزوم وجوب و ندب بعنوان علّت غائى دليل شرعى مساعدى ندارد بلكه بايد گفت اساسا امور مزبوره حقائقى مجهول و مفاهيمى غير متحقّق هستند كه حتّى از نظر متكلّمين نيز چندان ماهيّات روشنى نيستند چه رسد به غير ايشان پس چگونه مىتوان عوام النّاس را كه درك اين معانى بر ايشان مشكل است مكلّف به آنها نمود .
قوله : و يكون قصده لوجوبه : ضمير در [ قصده ] به مصلّى و در [ وجوبه ] به فعل مكلّف به راجع است .
قوله : من انّه يجب فعل الواجب : ضمير در [ انّه ] به معناى شأن مىباشد .
قوله : او لوجههما : يعنى وجه وجوب و ندب .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 366
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٦٦