تعيين مقصود است ولو بنحو اجمال تا بتوان آن را به طرف مقصود توجه داد لاجرم در نيّت احضار ذات نماز و صفات مميّزه و مشخّصه آن در موقعى كه مشترك بين صلوات متعدّدهاى باشد معتبر است و نيز لازم است كه بعد از تعيين نماز مزبور آن را به قصد قربت بياورد فلذا مرحوم مصنف بعد از ذكر نيّت فرمود لازم است صفت فريضه همچون ظهر يا عصر يا غير اين دو را معيّن كند چنانچه اگر اتيانش در وقت است آن را به قصد اداء و در غير اين صورت مىبايد قصد قضاء نمايد .
قوله : ليتمكّن توجّه القصد اليه : ضمير در [ اليه ] به مقصود راجع است .
قوله : اعتبر فيها : يعنى در نيّت .
قوله : و صفاتها المميّزة لها : ضميرهاى مؤنث بصلوة راجع است .
قوله : حيث تكون مشتركة : ضمير در [ تكون ] به صلوة راجع است .
مؤلف گويد :
احتياج به ذكر صفات مميّزه صرفا در موردى است كه نماز مشترك بين افرادى بوده و وقوعش براى هريك صالح باشد لذا در اين مورد براى مشخّص و مميّز نمودن آن احتياج بذكر اوصاف مايزه هستيم همچون نماز چهار ركعتى كه در وقت مشترك بين ظهر و عصر واقع شود چه آنكه اين نماز هم براى ظهر صالح بوده و هم براى عصر قابليّت دارد از اينرو تا نيّت ظهريّت يا عصريّت در آن نشود بنحو مشترك واقع شده و لاجرم
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 359
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٥٩