تغميضا ( و فتحهما ) بالفتح ( لرفعهما ) ، و إن لم يكن مبصرا مع إمكان الفتح قاصدا بالإبدال تلك الأفعال ، و إلا أجرى الأفعال على قلبه كل واحد في محله ، و الأذكار على لسانه ، و إلا أخطرها بالبال و يلحق البدل حكم المبدل في الركنية ، زيادة و نقصانا مع القصد . و قيل : مطلقا .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
پس اگر از اشاره به سر نيز ناتوان بود چشمانش را براى ركوع و سجود بسته و براى رفع رأس از آن دو باز كند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
و اگر از اشاره به سر جهت ركوع و سجود عاجز بود چشمان را به منظور سجود و ركوع ببندد و به قصد برداشتن سر باز كند البتّه در سجده چشمان را كمى بهم بيشتر فشار دهد و اينحكم تنها در افراد بينا نيست بلكه اگر اعمى هم باشد حكمش همين است در صورتى كه وى قادر بر باز كردن چشمانش باشد و به اين ابدال افعال صلوة يعنى ركوع و سجود را قصد نمايد و اگر از بستن و باز كردن چشم نيز عاجز بود دو فعل مزبور را به قلبش خطور دهد مشروط باينكه هركدام را در محلّ خودش به قلب خطور دهد و در صورتى كه بتواند اذكار را بر زبان جارى كند لازم است به آن مبادرت ورزد و در غير اين صورت اذكار را نيز به قلب خويش خطور دهد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
در هركدام از افعال مزبور بدل حكم مبدل را دارد پس اگر چشم را مثلا سهوا يا عمدا بدون جهت به قصد بدل از ركوع يا
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 356
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٥٦