كه بعنوان نمونه يكى را در اينجا مىآوريم :
محمّد بن الحسن باسنادش از محمّد بن علىّ بن محبوب از محمّد بن الحسين از عبد اللّه بن المغير از ابن سنان از مولانا ابى عبد اللّه عليه السّلام قال : السنة فى الاذان يوم عرفه ان يؤذّن و يقيم للظّهر ، ثم يصلّى ، ثمّ يقوم فيقيم للعصر به غير اذان و كذلك فى المغرب و العشاء بمزدلفة .
4 - از هرنماز دوّمى كه مصلّى بين آن و نماز ديگر جمع بكند اگر چه سقوط در اين مورد بنحو جواز و رخصت است ولى معذلك مىتوان آن را از موارد سقوط قرار داد همچون جمع بين نماز ظهر و عصر يا مغرب و عشاء .
بعد شارح ( ره ) مىفرماين :
در اين صورت دو نماز را به يك اذان و دو اقامه مىخوانند و اذان را بايد به منظور نمازى بگويد كه وقت متعلّق به آن است ، فلذا اگر دو نماز را در وقت نماز اوّلى جمع كرد اذان را براى خصوص همان اوّلى گفته و پس از آن به منظور همان نماز اقامه بگويد و آن را بجاى آورده و سپس براى دومى تنها يك اقامه گفته و آن نماز را بخواند و در صورتى كه هردو را در وقت نماز دوّم جمع كرده باشد ابتداء براى نماز دوّم اذان گفته بعد اقامه را براى نماز اوّل بگويد و آن را بجاى آورد و پس از آن براى نماز دوّم اقامه گفته و آن را بخواند .
قوله : لمن كان بها : كلمه [ با ] به معناى [ فى ] بوده و ضمير مؤنّث به عرفه راجع است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 325
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٢٥