شارح ( ره ) مىفرماين :
خصوص اذان در چند مورد بشرح زير ساقط مىباشد :
1 - از نماز عصر نسبت به كسانى كه روز عرفه در عرفات هستند اعمّ از اينكه ناسك بوده و يا غير ناسك باشند .
2 - از نماز عصر در روز جمعه .
3 - از نماز عشاء شب مزدلفه و مقصود از ( مزدلفه ) مشعر است و حاصل مراد اين است كه حجّاج بعد از اينكه مغرب از عرفات خارج شدند مستحب است نماز عشائين را در مشعر بخوانند اگر چه شب هم ثلث شده باشد لذا اين دو نماز را تأخير انداخته تا به مشعر مىرسند و سپس دو نماز را با يك اذان در آنجا بجاى مىآورند .
سپس شارح ( ره ) مىفرماين :
حكمت سقوط اذان در اين سه موضع دو امر است :
الف : وجود نصّ .
ب : استحباب جمع بين دو نماز در حالى كه اصل در اذان به جهت اعلام و اخبار مردم است بر دخول وقت و به پا شدن نماز فلذا هركسى كه نماز اوّل را حاضر شد نماز دوّم را همانجا نيز مىخواند و ايندو نماز از اين جهت ( عدم احتياج به دو اذان ) مثل يك نماز و در نتيجه يك اذان در ابتداء هردو كافى است .
مؤلف گويد :
مقصود از نصّ اخبارى است كه در اين باب وارد شده از جمله رواياتى است كه صاحب وسائل در ج 4 ص 665 نقل نموده
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 324
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٢٤