كه مرحوم مصنّف فرمود [ المتّخذ من النّبات ] دو ايراد به آن متوجّه است :
اوّلا : مجرّد نبات و مطلق گياه كافى نيست بلكه لازمست ملبوس يا مأكول نباشد و حال آنكه مصنّف آن را بطور مطلق اعتبار فرمود .
ثانيا : بفرض اينكه گياه در مرتبه غير ملبوس بودن براى ساختن كاغذ اخذ شود طبق تقريرى كه گذشت جوهر مخلوط با آن يعنى نوره كافى در منع از سجود است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
بعد از طرح اين سؤال و تقرير آن بسى واضح و روشن است كه اشتراط مذكور در كلام مصنّف ( ره ) حلّ اين سؤال و ايراد را ننموده بلكه چنانچه گفتيم بر اشكال ايراد ديگرى را مىافزايد و آن تقييد يا تخصيص نصّى است كه يا مطلق بوده و يا عامّ مىباشد و هيچ نتيجهاى هم بر اين تقييد و تخصيص بار نيست .
قوله : لأنّه تقييد لمطلق النّص او تخصيص لعامّه : اخبار وارده در اين باب به دو نحوه است : مطلق و عامّ .
اما مطلق :
حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل در ج 3 ص 601 به اين شرح نقل فرموده :
محمّد بن الحسن باسنادش از حسين بن سعيد از فضاله از جميل بن درّاج از ابى عبد اللّه عليه السّلام انّه كره ان يسجد على قرطاس عليه كتابة .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 262
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٦٢