نهى مزبور تنافى ندارد چه آنكه نهى محمول بر كراهت است و بديهى است بين آن و كلمه [ لا بأس ] كه در روايت دوم وارد شده هيچ تهافتى وجود ندارد .
مؤلف گويد :
اما روايت نهى عبارتست از حديثى كه صاحب وسائل در ج 3 ص 493 به اين شرح نقل فرموده :
محمّد بن يعقوب از محمّد بن يحيى از ابن محبوب از عبد الرّحمن بن الحجّاج از جعفر بن ابراهيم از علىّ بن الحسين عليه السّلام قال : قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم : من سمعتموه ينشد الشّعر فى المسجد ( المساجد ) فقولوا : فضّ اللّه فاك انّما نصبت المساجد للقرآن .
و اما روايت جواز عبارتست از حديثى كه صاحب وسائل در صفحه مزبور از همان جلد چنين نقل فرموده :
و باسناد محمّد بن يعقوب از محمّد بن علىّ بن محبوب از محمّد بن احمد الهاشمى از عمركى از علىّ بن جعفر از برادر گراميش حضرت موسى بن جعفر سلام اللّه عليهما قال : سئلته عن الشّعر أيصلح أن ينشد فى المسجد ؟ فقال لا بأس .
مرحوم مصنف در كتاب ذكرى مىفرماين :
رواياتيكه بر جواز انشاد شعر دلالت دارد بعيد نيست كه محمول بر اشعارى باشد كه با الفاظ كم حاوى معانى و منافع كثيرهاى باشند ، نظير اشعار مشتمل بر حكمت و موعظه يا ابياتيكه بعنوان استشهاد براى معناى لغتى از لغات قرآن يا احاديث مرويّه از پيامبر گرامى صلّى
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 230
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣٠