قوله : دكّة القضاء به : يعنى به مسجد ، كلمه [ باء ] به معناى [ فى ] مىباشد .
قوله : من منافرة للمحامل : مرحوم فاضل تونى در وجه منافرت مىفرماين :
اضافه [ دكّة ] به [ القضاء ] و اشتهار اين عنوان مقتضى است بگوئيم كه اين محل صرفا براى حكم در نظر گرفته شده بود و جلوس در آن نيز به همين منظور صورت مىگرفته است و از آنطرف حكم و قضاوت نيز نوعا خال از خصومت و نزاع نبوده است .
سپس فرموده است :
مخفى نماند روايتى كه مستند و مدرك فقهاء در حكم بكراهت است بواسطه مرسله بودن ضعيف و غير قابل استناد است و از طرف ديگر فعل حضرت امير عليه السّلام با آن معارض است از اينرو اينروايت از افاده حكم و اثبات مدّعا قاصر مىباشد فلذا مرحوم شيخ در خلاف و ابن ادريس و علّامه در مختلف حكم به عدم كراهت آن نمودهاند .
و مؤيّد فرموده ايشان آنست كه نفس حكم و قضاء طاعت و عبادت محسوب مىشود پس ايقاع آن در مساجد كه براى عبادت وضع شدهاند ممكن و مشروع مىباشد .
متن :
( و تعريف الضوال ) إنشادا و نشدانا و الجمع بين وظيفتي تعريفها في المجامع و كراهتها في المساجد فعله خارج الباب -
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
20 - معرّفى نمودن گمشده در مساجد مكروهست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 227
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٢٧