اللّه عليه و آله و سلّم ذكر مىشود زيرا در كتب سير چنين آمده كه در محضر مبارك حضرتش در مسجد بسا اشعارى خوانده ميشد ولى ايشان انكار نمىفرمودند .
بعضى از اصحاب كه مقصود محقق كركى در جامع المقاصد باشد فرمودهاند :
به اين سنخ اشعار ، ابياتى كه مشتمل بر موعظه و يا مدح پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله يا مرثيه براى حضرت سيّد الشّهداء سلام اللّه عليه باشد ملحق مىشود چه آنكه سرودن و انشاد اين نحو از اشعار عبادت بوده و با وضع مساجد تهافتى ندارد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اين كلام حرف صحيحى بوده و از صواب بدور نيست و مىتوان نهى وارد در كلام حضرت نبوىّ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را حمل بر غالب اشعار عرب نمود كه از اين نحو اساليب خارج و نوعا در وصف حطام دنيا و مدح جائرين و ظالمين و امثال اينها بوده است .
قوله : و امره بان يقال : ضمير مجرورى در [ امره ] به نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم راجعست .
قوله : و روى نفى البأس عنه : ضمير مجرورى در [ عنه ] به انشاد شعر راجعست .
قوله : و هو غير مناف للكراهة : ضمير [ هو ] به نفى يأس راجعست .
قوله : على ما يقلّ منه : ضمير در [ منه ] بشعر عود مىكند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 231
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣١