به [ تخصيصه ] و مراد از [ مطلقا ] اينست كه چه در وقت بوده و چه در خارج وقت .
قوله : و الاقوى الاعادة فى الوقت مطلقا : چه مستدبر و چه متيامن و متياسر و چه غير ايشان .
قوله : المتناول باطلاقه موضع النزاع : انحراف نماز از قبله صورى پيدا مىكند كه بعضى از آن مورد اتّفاق بين شارح ره و مشهور است و برخى مورد اختلاف و جمله آن صور بقرار ذيل است :
1 - بعد از نماز معلوم شود كه پشت به قبله نماز خوانده .
2 - بعد از نماز در وقت معلوم شود كه مقدار انحرافش به قدر 90 درجه يعنى بين جنوب و هركدام از مغرب و مشرق بوده .
3 - بعد از نماز در خارج وقت انحراف مزبور را مطّلع شود .
4 - بعد از نماز در وقت بفهمد تيامن و تياسرش از انحراف نام برده كمتر بوده .
5 - بعد از نماز در خارج وقت انحراف مذكور را آگاه شود .
صورت اول بين مشهور و شارح ( ره ) مورد اتفاق است كه چه در وقت و چه در خارج وقت اعاده آن لازم است .
صورت دوّم نيز مورد نزاع نيست چنانچه صورت سوّم و پنجم نيز مورد توافق مىباشد تنها فرض چهارم است كه مشهور در آن قائل باعاده در وقت نيستند ولى مرحوم شارح مىفرماين :
اخبار صحيحه اطلاق داشته و اطلاقش حاكم بوجوب اعاده است و مقصود ايشان از اخبار مطلقه روايات صحيحهاى است كه
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 164
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦٤