براى عمل بهر دو دسته فرمودهاند :
مستدبر مطلقا ( چه در وقت و چه در خارج آن ) نمازش را بايد اعاده كند ولى متيامن و متياسر تنها در وقت اعاده بايد بكند ولى كسى كه انحرافش كمتر باشد مطلقا اعاده ندارد .
سپس در تضعيف اين رأى مىفرماين :
اقوى اين است كه بگوئيم اگر مصلّى به خطاء خود در وقت ملتفت شد بايد نمازش را اعاده كند چه مستدبر باشد و چه متيامن و متياسر و چه غير اين دو زيرا دليل مشهور بر تفصيل نامبرده ضعيف است چه آنكه اين تفصيل مستلزم اين است كه اخبار صحيح را كه بطور مطلق دلالت بر اعاده در وقت دارند بدون وجه مقيّد نمائيم و اين مسموع و مقبول نيست .
و بعد مىفرماين :
بنابر قول مشهور : هرانحرافى كه از پشت به قبله بودن خارج باشد تا به نقطه مغرب و مشرق برسد يعنى فاصله بين شمال تا هركدام از مغرب و مشرق و بعبارت ديگر شمال غربى و شرقى حكم مغرب و مشرق را داشته به اين معنا كه در وقت اعاده داشته ولى در خارج وقت قضاء ندارد .
و هرانحرافى كه از رو به مغرب و مشرق بودن خارج شده تا بنقطه جنوب و قبله برسد يعنى فاصله بين هركدام از مغرب و مشرق تا جنوب و بعبارت ديگر جنوب غربى و شرقى حكم قبله را داشته و انحراف به آن مقدار نه موجب قضاء است و نه اعاده .
قوله : حيث يسوغ : كلمه [ يسوغ ] يعنى يجوز و ضمير فاعلى
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 162
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦٢