2 - ستاره سهيل را در اوّل طلوعش بين دو چشم خويش ميزان كنند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
براى تعيين قبله اهل شام دو علامت ذكر كردهاند :
1 - ستاره جدى را در حال ارتفاع يا انخفاض در پشت دوش چپ قرار دهند بنابراين انحراف شامى از نقطه جنوب به طرف مشرق به مقدار انحراف عراقى از جنوب به طرف مغرب است سپس مىفرماين :
البته اين كلام در صورتى است كه كلمه [ ايسر ] در متن مرحوم مصنف صفت براى [ المنكب ] كه محذوف است باشد چنانچه بقرينه عبارت قبلى ظاهر كلام در اينجا همين معنا است و مؤيّد اين تقدير تصريح مصنف ( ره ) در كتاب بيان مىباشد و آن عبارت اين است :
[ و علامة الشام جعل الجدى طالعا خلف المنكب الايسر الخ ] ولى اگر كلمه مزبو صفت براى [ كتف ] باشد چنانچه ديگران به آن تصريح نموده و مصنّف ( ره ) نيز در كتاب دروس با ايشان موافقت كرده است و حقّ هم همين مىباشد قهرا انحراف شامى از جنوب بمشرق قدرى از انحراف عراقى به مغرب كمتر مىشود مطابق تحقيق مقدار نقص شامى از عراقى متوسط دو درجه است .
قوله : بقرينه ما قبله : مقصود عبارت [ خلف المنكب الايمن ] است كه در قبله اهل عراق گفته شد .
قوله : و بهذا صرّح فى البيان : مشار اليه [ هذا ] كون الايسر صفة للمنكب مىباشد .
قوله : فعليه يكون انحراف الشّامى : ضمير در [ عليه ] بكون
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 139
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٩