فائدة العلامة و أما أطراف العراق الشرقية كالبصرة و ما والاها من بلاد خراسان فيحتاجون إلى زيادة انحراف نحو المغرب عن أوساطها قليلا ، و على هذا القياس .
شرح فارسى :
مؤلف گويد :
اين عبارت اشاره است بسؤال و جوابى كه ممكن است در اين مقام مطرح شود و شرح آن طبق فرموده شارح چنين است :
سئوال
اگر تنها همين در عبارت بود طبق توجيه مزبور اشكال وارد ميشد ولى غير از آن علامت ديگرى در عبارت هست كه مقصود مصنّف ( ره ) اجتماع هردو مىباشد ، پس بايد علامت اوّل را ( مشرق و مغرب ) طورى مراعات كند كه علامت دوّم ( قرار دادن ستاره جدى پشت دوش راست ) نيز رعايت شود قهرا بعد از رعايت هردو عراقى نه به طرف مشرق تياسر پيدا مىكند تا به قبله اهل شام نماز گذارد و نه به طرف مغرب از حدّ معمولى بيشتر منحرف مىشود تا تداخل قبلههاى بلاد لازم آيد .
جواب
پس معلوم مىشود علامت اصلى همان دوّمى است و علامت اوّلى خود به تنهائى جزء علامت مشخّصه قبله نيست لذا ذكر آن مستدرك و لغو مىباشد .
قوله : و تخصيصهما حينئذ : ضمير تثنيه به مغرب و مشرق راجع بوده و مراد از [ حينئذ ] حين ورد الاشكال مىباشد .
قوله : سقوط فائدة العلامة : مقصود از [ علامت ] علامت اوّل مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 137
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٧