قوله : يوجب جهة محازاته : يعنى جهت محازات جسم را قوله : لانّ ذلك لا يقتضى : مشار اليه [ ذلك ] ايجاب اتّساع مىباشد .
قوله : و الّا لخرجت عن كونها متوازية : يعنى و اگر تمام خطوط بجرم كعبه متّصل و منتهى شوند معلوم مىگردد كه متوازى رسم نشدهاند چه آنكه خاصيّت دو خطّ متوازى اين است كه هرچه امتداد پيدا كند به يكديگر متّصل نشوند .
متن :
و بهذا يظهر الفرق بين العين و الجهة ، و يترتب عليه بطلان صلاة بعض الصف المستطيل زيادة من قدر الكعبة لو اعتبر مقابلة العين .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
و به بيانى كه گذشت فرق بين عين و جهت روشن شد و از متفرعات آن اين است كه اگر عين را معتبر بدانيم مقدارى از صف كه بواسطه زيادى آن از جرم در مقابل عين قرار نمىگيرد نمازشان باطل است .
مؤلف گويد :
همانطورى كه در رساله منهج الهدايه عرض كردم بين توجّه به عين و التفات به جهت عام و خاص مطلق است زيرا در هرجائى كه نماز به طرف عين كعبه باشد مسلّما به جهت آن نيز مىباشد ولى عكس آن صحيح نيست چه آنكه ممكن است نماز به جهت قبله خوانده شود ولى به عين نباشد .
قوله : و يترتّب عليه : ضمير در [ عليه ] به فرق راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 106
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٠٦