آن در غير اين صورت ) رأى مشهور از علماء است و در قبال آن اقوال ديگرى نيز هست از جمله :
الف : مطلقا ( چه احتمال وجدان آب را بدهد و چه ندهد ) تأخير واجبست چنانچه مرحوم مصنف در ذكرى به آن متمايل شده و سيد مرتضى و شيخ الطّائفه بر آن ادّعاى اجماع نمودهاند .
ب : مطلقا در توسعه وقت جايز است و بتاتا رعايت ضيق وقت لازم نيست و اين قول را مرحوم صدوق اختيار فرموده .
و اخبار در اين باب مختلف است ، بعضى ضيق وقت را به طور مطلق لازم نموده و بعضى ديگر اگر چه در آن تصريح به اين امر نشده ولى منافاتى هم با لزوم رعايت ضيق در آن نيست فلذا وجهى براى فرموده مشهور نمىباشد زيرا مستند ايشان براى تفصيلى كه نقل شد جمع بين اخبار است و وقتى تهافت و تنافى بين آنها نباشد و از تمام اخبار بتوان لزوم رعايت ضيق را استفاده كرد چه وجهى براى جمع بين آنها است بلكه بايد گفت اصلا موضوع جمع كه تهافت ظاهرى باشد منتفى است .
مؤلف گويد :
اخبارى كه دلالت بر لزوم رعايت ضيق دارد بسيار است و ما براى نمونه يكى را در اينجا مىآوريم و آن روايت صحيحى استكه صاحب وسائل در ج 2 ص 993 چنين نقل مىفرمايد :
محمّد بن يعقوب از محمد بن يحيى از محمد بن الحسين از صفوان از علاء از محمد بن مسلم از مولانا الصادق عليه السلام قال : سمعته يقول : اذا لم تجد ماءا و أردت التيمّم فأخّر التيمّم الى آخر الوقت فان فاتك الماء لم تفتك الارض .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 572
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٧٢