قوله : و السّبق برأسه : يعنى برأس الميّت .
متن :
« و نزول الأجنبي معه » لا الرحم ، و إن كان ولدا « إلا فيها » فإن نزول الرحم معها أفضل ، و الزوج أولى بها منه و مع تعذرهما فامرأة صالحة ثم أجنبي صالح .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
د : مستحب است اجنبى با او در قبر داخل شود مگر آنكه ميّت زن باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اگر ميّت مرد است استحباب در آنست كه رحم او اگر چه فرزندش باشد در قبر با او داخل نشود و اگر زن است حكم آنست كه نزول رحم افضل از اجنبى بوده و همسرش از رحم شايستهتر و اولى مىباشد ، و در صورتى كه زوج يا ارحام و خويشان متعذّر باشند پس زن صالحهاى داخل شده و در صورت نبودن وى مرد اجنبى صالحى در قبر وارد گردد .
قوله : و نزول الاجنبى معه : ضمير در [ معه ] به ميّت راجع است .
قوله : و ان كان ولدا : ضمير در [ كان ] به رحم راجعست .
قوله : الّا فيها : ضمير در [ فيها ] به مرئه راجعست .
قوله : فانّ نزول الرّحم معها : يعنى با مرئه .
قوله : و الزّوج اولى بها منه : ضمير در [ بها ] به مرئه و در [ منه ] به رحم راجعست .
قوله : و مع تعذّرهما : يعنى تعذّر زوج و رحم .
متن :
« و حل عقد الأكفان » من قبل رأسه و رجليه .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 520
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٢٠