ضرر بر ميّت اوّل بيشتر وارد مىشود چون فرض اينستكه مقدارى از تكبيرات بر اوّلى گفته شده حال اگر انها را منهدم كنيم و از ابتداء شروع بنمائيم بديهى است در فرض مزبور ميّت اوّلى بيشتر مورد خوف ضرر قرار مىگيرد چون مكث و تأخيرش بيشتر مىشود پس قطع در اين دو صورت جايز نيست .
و اما اگر صورت سوّم مقصود باشد : گوئيم در اين فرض نيز براى قطع نماز مجوّزى نداريم زيرا اگر فرض كنيم نماز بر ميّت دوّمى به مدّت 5 دقيقه طول مىكشد ، اين مدّت علىاىّحال بايد طى بشود چه نماز را قطع كرده و چه ادامه بدهيم نسبت به ميّت دوّم قطع و عدم آن هيچ تفاوتى ندارند .
بلى ممكن است فرض خوف بر جنازه دوّم را اينطور تصوّر كنيم اگر دو تكبير بر جنازهاى گفته شده باشد و سپس جنازه ديگرى را در پهلويش گذاشتند اگر نماز را قطع نكنند و تكبير سوّم اوّلى را بگويند همين تكبير نسبت به ميّت دوّمى تكبير اوّل محسوب مىشود قهرا بعد از اين تكبير دو دعاء بايد خوانده شود يكى دعاى سوّم براى ميّت اوّلى و ديگرى دعاى اوّل براى ميّت دوّم و همچنين نسبت به تكبير بعد پس به لحاظ تعدّد دعا ميّت دوّم را لحظاتى بيشتر مىبايست نگاه داشت بخلاف موقعى كه نماز را از همانجا قطع كنند و يك نماز با پنج تكبير و چهار دعاء مشترك بين آن دو بخوانند .
قوله : انّ الصّدر الاوّل : يعنى علماء گذشته .
قوله : لذلك : يعنى چون نيّت امر قلبى و باطنى است .
قوله : احدث البحث عنها المتأخرون : ضمير در [ عنها ]
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 511
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥١١