عليحدّه ذكر كند چنانچه در ميان آنها اگر مؤمن و مجهول الحال و منافق و طفل و مستضعف بود در دعاء چهارم براى هركدام دعاء مخصوص به آنها را بخواند .
و در صورتى كه تمام از يك صنف بودند فقط بر مصلّى لازمست ضمائر و اسامى اشاره را از حيث تثنيه و جمع و تأنيث و تذكير مراعات كند و مىتوان گفت جايز است مطلقا آنها را به صيغه مذكّر بياورد به اعتبار ميّت يا به لحاظ جنازه همه را به صيغه مؤنث تعبير كند ولى اولى و سزاوار آنست كه ضمير را به تأويل ميّت مذكّر بياورد .
قوله : و حيث يختار التشريك بينهما : يعنى بين دو جنازه .
قوله : ينوى بقلبه : ضمير در [ ينوى ] و [ بقلبه ] به مصلّى راجع است .
قوله : مشتركا بينهما : يعنى بين دو جنازه .
قوله : كما لو حضرتا ابتداء : ضمير تثنيه به دو ميّت راجعست قوله : و يدعو لكل واحدة بوظيفتها : ضمير در [ يدعو ] به مصلّى و در [ وظيفتها ] به كل واحدة من الجنازتين راجعست .
قوله : و مثله لو اقتصر الخ : ضمير در [ مثله ] به اختيار تشريك راجعست و ضمير در [ اقتصر ] به مصلّى عود مىنمايد .
قوله : فانّه يشترك بينهم : ضمير در [ فانّه ] به مصلّى راجع است و در [ بينهم ] به اموات راجعست .
قوله : فيما يتّحد لفظه : ضمير در [ لفظه ] بماء موصوله راجع بوده و مقصود از آن تكبيرات است كه در تمام با هم متّحد مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 514
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥١٤