و وضعها فيه ، و إن بعد الفرض .
و قد أطلق المصنف و جماعة جواز الولاء حينئذ ، عملا بإطلاق النص و في الذكرى لو دعا كان جائزا ، إذ هو نفي وجوب ، لا نفي جواز .
و قيده بعضهم بخوف الفوت على تقدير الدعاء ، و إلا وجب ما أمكن منه ، و هو أجود .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
كسى كه دير به جماعت رسيد در نتيجه بعضى از تكبيرات امام از وى فوت شد حكم اينست كه با باقى تكبيرات امام نماز را بخواند و پس از فراغت امام هرچند از تكبيرات وى كه باقى مانده تمام را پشت سر هم بدون خواندن دعا بگويد و اگر فرضا قبل از اتمام تكبيرات جنازه را در قبر نهادند باقى را بر قبر بگويد البته اينفرض نادر الوقوع مىباشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مرحوم مصنف بطور مطلق فرموده تكبيرات را ولاء و پشت سر هم بگويد و مقيّد ننموده بقيدى كه ما ذكر كرديم يعنى ( على تقدير رفعها و وضعها فيه ) زيرا نص وارد در اين مقام مطلق مىباشد و در كتاب ذكرى فرموده اگر دعا هم بخواند جايز است زيرا در نص نفى وجوب آن شده نه نفى جواز تا مشروع نباشد ولى بعضى از فقهاء اين حكم را مقيّد بخوف فوت نموده و گفتهاند اگر دعاء خواندنش موجب خوف فوت شود دعا ساقط است و تكبيرات را مىتواند پشت سر هم بگويد و در غير اين صورت هرمقدار از ادعيه را كه ممكنست بخواند و اين نظريّه به عقيده ما اجود و نيكو است .
مؤلف گويد :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 500
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٠٠