2 - وقتى مكان نماز مشخّص بود هركسى كه موت ديگرى را مطلّع شد براى خواندن نماز خود را به آنجا مىرساند و بدين وسيله ديگران از ثواب نماز محروم نمىمانند .
قوله : المعتادة لها : ضمير در [ لها ] به صلوة راجعست .
قوله : للتبرّك بها بكثرة من صلّى فيها : كلمه [ با ] در [ بها ] به معناى مع يا استعانت بوده و ضمير مجرورى در آن به مواضع راجعست چنانچه ضمير در [ فيها ] نيز بمواضع عود مىكند .
قوله : لانّ السّامع بموته يقصدها : ضمير در [ بموته ] به ميّت و در [ يقصدها ] به مواضع راجعست .
متن :
« و رفع اليدين بالتكبير كله على الأقوى » .
و الأكثر على اختصاصه بالأولى ، و كلاهما مروي ، و لا منافاة فإن المندوب قد يترك أحيانا و بذلك يظهر وجه القوة .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
على الاقوى مستحب است در تمام تكبيرات خمسه دو دست را همچون تكبيرات نمازهاى يوميّه بلند كنند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اكثر فقهاء اين استحباب را فقط در خصوص تكبيرة الاحرام اين نماز گفتهاند لكن هردو روايت شده و منافاتى نيز بين ايندو نيست زيرا روايتى كه رفع يدين را در خصوص تكبير اوّل فرموده و در تكبيرات ديگر از آن اسمى نبرده با استحبابش در اين تكبيرات تهافتى ندارد چه آنكه مستحب گاهى ترك مىشود فلذا مىتوان گفت : همانطورى كه مرحوم مصنف در متن فرموده [ على الاقوى ] حق همين است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 498
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٩٨