مؤلف گويد :
مرحوم شيخ مفيد و شيخ طوسى سقوط غسل را تنها در موقعى قائل هستند كه شهيد شهادتش در مقابل امام عليه السلام يا نائب خاصّش باشد و جماعتى ديگر نظير مرحوم محقّق در اين صورت نيز قائل بسقوط هستند .
قوله : سمّى بذلك : ضمير نائب فاعلى در [ سمّى ] بشهيد راجع بوده و مشار اليه [ ذلك ] اسم شهيد مىباشد .
قوله : لانّه مشهود له بالمغفرة و الجنّة : ضمير در [ لانّه ] و [ له ] به شهيد راجعست .
قوله : لا يغسّل و لا يكفّن بل يصلّى عليه : يعنى يصلى على الشهيد .
قوله : و يدفن بثيابه و دمائه : ضمير نائب فاعلى در [ يدفن ] و ضمائر مجرورى در [ ثيابه ] و [ دمائه ] به شهيد راجعست .
قوله : و ينزع عنه الفرو : ضمير در [ عنه ] بشهيد راجع بوده و مقصود از [ فرو ] پوستين است .
مؤلف گويد :
مرحوم آقا جمال در حاشيه مىفرمايد : علّت آن اين است كه در روايات وارد شده كه وى را با ثيابش دفن كنند و عرف از ثياب منسوج و بافته شده را مىفهمد پس اطلاق منصرف به همان معناى مفهوم عرفى است .
قوله : و ان اصابهما الدّم : مرجع ضمير در [ اصابهما ] دو احتمال دارد :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 438
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٣٨